มัจญ์นูน ลัยลา” (คนคลั่งรักลัยลา) กับคนละหมาด

มีเรื่องเล่าขบขันเรื่องหนึ่งของ กอยส์ บิน อัลมุลาววัห์ ผู้ได้รับฉายาว่า “มัจญ์นูน ลัยลา” (คนคลั่งรักลัยลา) ว่า

วันหนึ่ง เขาเดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังละหมาดอยู่ ขณะที่การละหมาดกำลังดำเนินอยู่ แต่เขาไม่ได้หยุดร่วมละหมาดกับพวกเขา กลับเดินต่อไปตามทางของตน

เมื่อการละหมาดเสร็จสิ้น ชายคนหนึ่งในหมู่ผู้ละหมาดจึงเดินไปหาเขาและกล่าวว่า

“ลัยลาทำอะไรกับเจ้ากันแน่? นางพรากสติของเจ้า และทำให้ชีวิตของเจ้าเสียหาย ถึงขนาดเดินผ่านพวกเราที่กำลังละหมาดอยู่ แต่ก็ไม่เข้าร่วมละหมาดกับพวกเรา!”

กอยส์จึงตอบว่า

“ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันไม่เห็นพวกท่านเลยในขณะที่กำลังเดิน! และขอสาบานต่ออัลลอฮ์ หากพวกท่านรักอัลลอฮ์ดั่งที่ฉันรักลัยลา พวกท่านก็คงจะไม่เห็นฉันเช่นกันในขณะที่กำลังละหมาด ดังนั้น จงกลับไปละหมาดใหม่เถิด!”

ข้อคิด

คำตอบของกอยส์เป็นการเปรียบเปรยถึง สมาธิและความจดจ่อ ในความรักของเขา ว่าคนที่มีหัวใจจดจ่อกับสิ่งที่รักอย่างแท้จริง ย่อมไม่รับรู้สิ่งรอบตัว

อย่างไรก็ตาม ประโยคสุดท้ายว่า “จงกลับไปละหมาดใหม่เถิด” เป็นเพียงคำพูดในเชิงวาทศิลป์และการเปรียบเทียบ ไม่ใช่หลักฐานทางศาสนาที่บ่งชี้ว่าการละหมาดของพวกเขาเป็นโมฆะ และเรื่องเล่านี้ไม่ถือเป็นหะดีษของท่านนบี ﷺ แต่เป็นเกร็ดเล่าที่แพร่หลายในวรรณกรรมอาหรับเกี่ยวกับความรักของ “มัจญ์นูน ลัยลา” เท่านั้น.